Gazetarja Drenusha Canolli ka kujtuar sot mëngjesin e 24 shtatorit 2020, ditën kur daja i saj, Salih Mustafa, i njohur si “Cali”, u arrestua nga Gjykata Speciale.

Ishte një ditë pune si çdo tjetër për të, por që do të shndërrohej në një nga momentet më të vështira të jetës e karrierës së saj.

Në një postim emocional në rrjetet sociale, Canolli ndau përjetimin personal kur, si gazetare , u njoftua nga kryeredaktori i saj për arrestimin e dajës dhe iu kërkua që ta shkruante lajmin vetë.

Postimi i plotë:

24 shtator 2020

Një ditë e zakonshme pune si gazetare në atë kohë në Gazetën Insajderi. Mëngjesi nisi qetë, si zakonisht, me lajme për motin dhe njoftime për ngjarjet që do të zhvilloheshin gjatë ditës.

Mirëpo, jo atë ditë.

Bie telefoni i redaksisë. Kur në mëngjes dëgjohej cingërrima e tij, me kolegët gjithmonë thoshim: “Hëë, paska kris diçka.” Zakonisht ishte kryeredaktori, Vehbiu, që na njoftonte për ndonjë zhvillim të madh.

Rrallëherë e hapja unë telefonin, por atë ditë rastisi që u përgjigja.

– Kush është në telefon?, – më pyeti Vehbiu.

– Drenusha, – i thashë.

– Ahhh, Drenusha… – u ndal pak, pastaj më pyeti nëse kisha dikë afër. Zakonisht në mëngjes isha me dy kolegët e mi, Xha Shpendin dhe Donën (Liridona Hyseni). – Hap Word-in dhe merr frymë thellë, – më tha.

– Drenushe, Gjykata Speciale sot e ka arrestu Calin, dajën Cal. Duhet ta bësh lajmin dhe t’i dërgosh pyetje Gjykatës Speciale.
Në atë moment mu duk sikur u shemb gjithçka përreth. Zëri më humbi, duart më dridheshin. Ia zgjata telefonin Donës, ndërsa vetë mezi po merrja frymë. Por më duhej ta bëja lajmin. Me dorë që më dridhej shkruajta: “Gjykata Speciale kryen arrestimin e parë; ai është Salih Mustafa.”

Ishte therje në zemër të shkruaja, me ftohtësinë e një gazetareje, lajmin për arrestimin e dajës tim.

Kanë kaluar pesë vite, por çdo 24 shtator më kthehet si plagë e freskët. E ndiej njësoj tronditjen, më dridhet trupi, më mbulon mërzia. Janë bërë pesë vite mungesë. Por pavarësisht dhembjes, besoj se e drejta do të triumfojë. Pesë vite pa këshillat e tij, pa telefonatat e tij të përditshme, pa praninë e tij që gjithmonë na jepte forcë.

Sepse lufta për të cilën ai qëndroi ishte e drejtë dhe e pashmangshme. Dhe kujtimi i tij, si dajë dhe si njeri i drejtë, nuk do të mungojë kurrë në zemrën time./Arbresh.info